Bljúga

Mér datt í hug, sísvona, að nefna það að í gær var sjómannadagurinn. Og sem ég gekk í dag, suður Grandagarð, mætti ég hjólandi manni á gulri skyrtu. Ég kannast lítillega við kauða, hann er hérna iðulega á flandri. En norðanskúrin var köld og blaut.

En sem sagt: Hið merkilega í þessu öllu var það að í morgun, þegar ég ætlaði að gefa gamla þýska sjónvarpið mitt minnimáttar, var Sorpumótakan lokuð. Og svo þegar ég dúkkaði þar upp eftir hádegið var ölmusugámurinn fjarverandi svo ég mátti snúa við aftur.

Það er ekki auðvelt að vera bljúgur á Íslandi.

Bóndadagur

Í dag er bóndadagurinn, eins og jafnan gerist hvert ár. Ég vona að það sé hægt að fá súran hval, en hann er mesta lostæti. Það á eftir að skýrast.
Engu að síður er nauðsynlegt að fara á pöbbhvissið á eftir. Að þessu sinni ætlar Össi að vera með frillu sinni í liði og því er nauðsynlegt að hala inn nýju blóði. Aðeins annar okkar fer heim með kassann að þessu sinni.

Grandakaffi

Í gær fórum við úr vinnunni um fimmleytið og settumst inn á grandakaffi. Það er stórkostlegur staður. Afar heiðarlegur. Þar má fá ýmsan bita, sérstaklega á matmálstímum, og einnig fjölda mismunandi bjóra. Afgreiðslan er alúðleg og blátt áfram. Svo er þar líka heljarstórt spilavíti þar sem má spila rassinn úr buxunum. Að setjast þar niður er eins og að vera kominn niður í lúkar á eikarbáti á netum. Brim og sviti.

Hvítárbrúin

Ég ók yfir hvítárbrúna í Borgarfirði í gær. Svei mér ef þetta er ekki ein fegursta brú landsins. Tvöföld steinsteypt bogabrú með stöpli í miðri á, enföld akrein, fagurlega bogadregin yfir ána. Ég verð að fara aftur bráðum og fá mér aðra salíbunu.

Röxör

Nú erum við farnir að spila. Einar trommur, tveir bassar, fjórir gítarar, einn knúskassi og tambúrína. Og söngvari.
Þetta er nú ansi hávært.

töpu

Í gær náðum við 70 þúsund áskrifenda markinu. Það er fjári fínt. Enda fögnuðum við þvi. Ég fór ásamt nokkrum valinkunnum mönnum á tapnabarinn við vesturgötu og keypti mér töpu. Þau voru ári fín.

Varfærnisleg nálgun

Ætli það sé tilviljun að fræin spíra uppímót en ekki niður?
Mér datt þetta sísvona í hug. Við erum jú öll tilviljunum undirorpin.